Kalima

PIÑA KURDIN

Arratsaldeko zazpiak aldera, inoiz hutsik egin gabe, puntual iristen zen beti hitzordura. Inoiz hutsik egin gabe urteetan, arratsaldeko zazpiak aldera, zintzo-zintzo, hara joaten zen, bizipoza aurpegian islatzen zitzaiola.
Arratsalde on!, kazuela eskuan zuela, elkarteko eskailerak jaisten zituen bitartean. Bertan bere lagunak hantxe eserita, “azken mohikanoak”. Nor bere tokian, bere mahaian, urteetan tokiz aldatu gabe. Kazuela berotzen zen bitartean, lehenengo basoerdia. Hitz gutxi, beharrezkoak zirenak lagunartean gozo egoteko, laguna begirunez tratatzeko. Gero denak afaltzera, bakoitzak berea, bere mahaian, isiltasuna nagusi eta noizbehinka, isiltasun horren erdian, kontu txiki batzuk. Komunikatzeko era berezia: hitz gutxirekin asko adierazi, hizkuntza telegrafikoa erabili, momentura eta tokira egokitua. Afaldu ondoren, batzuek karta partida pare bat botatzen zuten, besteak, berriz, xakean aritu. Gero dena jaso, txukundu eta etxera abiatzen ziren, hurrengo egunean han berriro elkartuko zirela jakinik. Gabon, bihar arte! Eguneroko errituala urteetan.
Garai haien azken lekukoak desagertuz joan ziren pixkanaka-pixkanaka, bizitzaren legeak agintzen duen bezala, baina ez ordea biltzen ziren tokia, elkartea.
Piña Kurdin dugu toki hura, San Pedroko elkarterik zaharrena. Laster, datozen egunetan, konponketa ugari egin eta gero, berriro bere ateak irekiko ditu. Elkarte berria izango da, modernoa, gaurkotua, baina bere nortasuna gordeko duena, lekuko haien bizikizunek oraindik ere paretetan inprimatuak jarraitzen dutelako, errespetua eta lagunartean igarotako uneen gozotasuna bertan arnasten delarik.
Aurki hasiko dugun ibilbide honetan, lehen bezala, lagunak bilduko gara, gizon zein emakume, eta elkartzen gaituen sentimendua bera izango da: txoko hori mantentzea, gure herriaren identitatearen adierazle hori desagertzen ez uztea.
Zaharberriturik dator Piña Kurdin Elkartea, zaharra eta berria sentimendu batez uztarturik.
Aurreko igandeko aberriaren egunean haiek izan nituen gogoan. Aberria ere sentimendu bat delako.
Ildo honetatik esan daiteke eremu horretan ere mugitzen garela aberriaz hitz egiten dugunean, aberria baita bihotzean daramagun sentimendu bat. Baina sentimenduak gauzatu egiten ditugu, kanporatzen ditugu, aberri txikiak egiten, gure herrietan, gure etxeetan, gure ingurune hurbilean.
Aberri Eguna igaro berria dugu eta aberriarenganako sentimenduak azken lekuko haiek ekarri dizkit gogora.